Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Τα "χρειάστηκε" η Λιάνα!! Τέρμα οι τσαμπουκάδες!!

Η ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Γιατί κρύβει πράγματα από το βιογραφικό της η Δούρου;


Βγήκαν κάποια δημοσιεύματα σχετικά με το βιογραφικό της Ρένας Δούρου που αναφέρουν ότι η εν λόγω κυρία συνεργαζόταν με το Υπουργείο Αμύνης, μέσω του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων, την περίοδο που υπουργός ήταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Γιάννος. Ήταν μάλιστα, όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα, στο τμήμα αναλύσεων της τουρκικής πολιτικής, δηλαδή στο στοιχείο του κάθε συριζαίου, αφού ως γνωστόν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι εναντίον του εθνικισμού, εκτός και αν αυτός στρέφεται εναντίον της Ελλάδας. Η κ. Δούρου σε δήλωση της στο parapolitika.gr επιβεβαίωσε ότι δούλευε στο εν λόγω Ινστιτούτο και στην συγκεκριμένη θέση την περίοδο που λένε τα δημοσιεύματα. Συγκεκριμένα η δήλωση της, με το γνωστό προκλητικό ύφος της, είχε ως εξής: «Έχω αποφασίσει να μην απαντώ σε τέτοιου είδους ανυπόστατα δημοσιεύματα, που τροφοδοτούν με ψεύδη τον Ελληνικό Λαό. Δυστυχώς και η πολιτική το σύμπαν ολόκληρο είναι πλέον κίτρινα...τους υπουργούς δεν τους βάλαμε εμείς στις θέσεις τους, ούτε θα εργαζόμαστε σε έναν χώρο μόνο αν οι υπουργοί είναι της αρεσκείας μας. Το συγκεκριμένο Ινστιτούτο, δεν είναι του Άκη Τζοχατζόπουλου ή του Γιάννου Παπαντωνίου αλλά άνηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Γυρνώντας από τις σπουδές μου στο εξωτερικό έστειλα ένα βιογραφικό το 2001 και προσλήφθηκα αμέσως χωρίς να έχω κάποιον να βοηθήσει ως είθισται... κάθισα σε αυτό δύο χρόνια και το το 2003 παραιτήθηκα. Αυτά τα δύο χρόνια που δούλεψα ως αναλύτρια, δεν είχα δει ποτέ τους υπουργούς...αλλά γνώρισα πολύ σημαντικές προσωπικότητες και επιστήμονες που πέρασαν από εκεί συνεργαστήκαμε και έμαθα αρκετά πράγματα. Φτάνει με αυτά τα δημοσιεύματα πάει πολύ...πια!!!» Εμείς οι «φασίστες» δεν λειτουργούμε υπό το καθεστώς της ψευδολογίας και της δημιουργικής κοπτοραπτικής που εξασκούν οι αριστεροί, παραθέτοντας ολόκληρη την δήλωση της Δούρου. Όμως, παρόλα αυτά, μένει μια ερώτηση σημαντική που δεν απάντησε η Δούρου στην δήλωση της. Αφού έχουν έτσι τα πράγματα γιατί η συγκεκριμένη «προϋπηρεσία» απουσιάζει από το βιογραφικό της; ΠΗΓΗ: ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Το Γερμανικό Κτήνος

Ο Γρηγόρης Ψαριανός, βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ, συμπαθέστατος και με λόγο που έχει απαλλαγεί απο τις κακοδαιμονίες του παρελθόντος όσον αφορά το δίπολο δεξιά/αριστερά σε κάποια εκπομπή αναφερόμενος στην ψήφο των κατοίκων των Καλαβρύτων και Διστόμου στην Χρυσή Αυγή, μας προέτρεψε να διαβάσουμε ιστορία. Ευχαριστούμε Γρηγόρη! Αυτό κάναμε. Αυτό κάναμε. Δεν υπάρχει καλλλίτερη πηγή ιστορίας απο ότι γράφηκε την εποχή των τραγικών γεγονότων. Σε ένα μικρο βιβλιαράκι “Το Γερμανικό Κτήνος” που τυπώθηκε τον Αυγουστο 1944 μέσα στην γερμανική κατοχή διαβάζουμε μεταξύ άλλων: Ανακοίνωση του Γερμανού Στρατιωτικού Διοικητού Ελλάδος, κατα την οποίαν “δια κάθε φονευόμενο Γερμανό στρατιώτη θα εκτελλούνταν 50 Έλληνες και δια κάθε τραυματιζομενο 10 Έλληνες” σελ 42 Καλαβρυτα: “...όλα αυτά τα αιματηρά γεγονότα ωχριούνε μπροστά στο γερμανικό έγκλημα του αφανισσμού των Καλαβρύτων. Η ημέρα του φοβερού αυτού εγκλήματος, η 13 Δεκεμβρίου 1943, θα παραμείνει ιστορική για την απεριόριστη φρίκη και για χωρίς προήγουμενο γερμανική κακουργία...” σελ 45 Δίστομο: “Ο Γερμανικός στρατός αφου επυρπολησε τα επιταγμένα αυτοκίνητα επανεστράφη παρευθύς στο Δίστομο. Στρατιωτική πορεία, στρατιωτική διαδρομή φρικιαστική” σελ 55. Γερμανοί ήταν οι δολοφόνοι και οι σφαγείς. Όλα άλλαξαν μέσα στο Ψυχρό Πόλεμο όταν η Γερμανία εγινε κομμάτι της Ατλαντικής Συμμαχίας εναντίον της επάρατου Σοβιετικής Ένωσης. Μία μεγάλη προπαγανδιστική προσπάθεια ξεκίνησε ώστε το Γερμανικό Κτήνος να συγχωρεθεί να απαλλαγεί απο τα εγκλλήματα του παρελθόντος. Ανακάληψαν το σαθρό επίχειρημα ότι οι Ναζί ήταν εγκληματίες. Ξαναγράφηκε η ιστορία. Τα γερμανικά εγκλήματα έγιναν, το πολιτικά ορθό, ναζιστικά. Το παραμύθι το τελείωσε Γκολντχάγκεν, Ντάνιελ Τζόνα στο βιβλίο “Πρόθυμοι δήμιοι- Οι εκτελστές του Χίτλερ”. Ο γερμανός της διπλανής πόρτας ήταν ο εκτελεστής του Χιτλερ.
Πηγή: Ταμπούρι

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Φιλική Εταιρία και Μύηση


Ανήμερα Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1814, στην Οδησσό και με τον πόθο για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού να πυρώνει τις καρδιές τους και τις καρδιές ολόκληρου του Γένους, συναντιούνται και ιδρύουν την Φιλική Εταιρία, ο 35χρονος Νικόλαος Σκουφάς από το Κομπότι της Άρτας, ο 42χρονος Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο και ο 26χρονος Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Γιάννενα... Στόχος της ήταν η προετοιμασία του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων και ο τρόπος δράσης και εξάπλωσης της συνωμοτικός.
Η Φιλική Εταιρεία οργανώθηκε με 
μεγάλη μυστικότητα. Οι Φιλικοί μυούνταν στην Εταιρεία με μυστικό όρκο και επικοινωνούσαν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις. Σκοπός της η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την «ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδoς μας», όπως λέει ο Ξάνθος στα «Aπομνημονεύματά» του «Δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων...»


Μετά τα πρώτα χρόνια και εως το 1821, η ανάπτυξη της Φιλικής Εταιρίας είναι αντυπωσιακή και μέλη της ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους μυημένους οι Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αναγνωσταράς, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), οι Φαναριώτες Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Νέγρης, οι μεγαλοκαραβοκύρηδες Κουντουριώτηδες, οι μεγαλοκoτζαμπάσηδες Ζαΐμης, Λόντος, Νοταράς, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός κ.ά.


Με πυραμιδοειδή διάρθρωση και στην κορυφή την "Αόρατο Αρχή" οι εντολές της εκτελούνταν ασυζητητί από τα μέλη της που είχαν ορκιστεί για τον μεγάλο σκοπό.
Ακολουθεί ο πλήρης όρκος τους:

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού... ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου» (για τον πλήρη όρκο βλέπε την προηγούμενη ανάρτηση "Όρκος Φιλικής Εταιρίας").
Η Εταιρεία ονομαζόταν από τα μέλη της «Ναός» και είχε τέσσερις βαθμίδες μύησης: α) οι Αδελφοποιητοί ή Βλάμηδες, β) οι Συστημένοι, γ) οι Ιερείς και δ) οι Ποιμένες.
Οι Ιερείς ήταν επιφορτισμένοι με το έργο της μύησης στους δύο πρώτους βαθμούς. Όταν ο Ιερέας πλησίαζε κάποιον, σιγουρευόταν για τη φιλοπατρία του και τον κατηχούσε πλαγίως στους σκοπούς της εταιρείας, οπότε το τελευταίο στάδιο ήταν να ορκιστεί.

Τότε τον πήγαινε σε κάποιον κληρικό κάτι καθόλου εύκολο αν ο ιερέας δεν ήταν ήδη μυημένος. Πήγαινε και εύρισκε τον ιερέα και του έλεγε ότι ήθελε να ορκίσει κάποιον για προσωπική τους υπόθεση, προκειμένου να διαπιστώσει ότι λέει την αλήθεια. Ο κληρικός φορούσε το πετραχήλι και έπαιρνε το Ευαγγέλιο, οπότε ο κατηχητής έπαιρνε παράμερα τον υποψήφιο και του υπαγόρευε ψιθυριστά τον «μικρό όρκο», τον οποίο έπρεπε να τον επαναλαμβάνει ο κατηχούμενος χαμηλόφωνα τρεις φορές:

«Ορκίζομαι εις το όνομα της αληθείας και της δικαιοσύνης, ενώπιον του Υπερτάτου Όντος, να φυλάξω, θυσιάζων και την ιδίαν μου ζωήν, υποφέρων και τα πλέον σκληρά βάσανα το μυστήριον, το οποίον θα μου εξηγηθεί και ότι θα αποκριθώ την αλήθειαν εις ό,τι ερωτηθώ». Όταν γινόταν αυτό, τότε ο κατηχητής πλησίαζε τον υποψήφιο στον ιερέα και τον ρωτούσε:

«Είναι αληθινά, αδελφέ, αυτά που μου επανέλαβες τρεις φορές;»

«Είναι και θα είναι αληθινά και για την ασφάλειά τους ορκίζομαι στο Ευαγγέλιο», απαντούσε ο υποψήφιος. Την ίδια περίπου ερώτηση, έκανε και ο κληρικός και αφού έπαιρνε καταφατική απάντηση, τον όρκιζε στο Ευαγγέλιο, δίχως να γνωρίζει την ουσία της υπόθεσης».

Από εκεί και μετά ο μυούμενος θεωρείτο νεοφώτιστο μέλος της Εταιρείας, ήταν δηλαδή Βλάμης, με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. Ο Φιλικός με το βαθμό του Ιερέα είχε αμέσως την υποχρέωση να του δείξει όλα τα σημάδια αναγνώρισης μεταξύ των Βλάμηδων. Τόσο οι Βλάμηδες όσο και οι Συστημένοι αγνοούσαν τους επαναστατικούς σκοπούς της οργάνωσης. Ήξεραν μόνο πως υπήρχε μια Εταιρεία που πασχίζει για το γενικό καλό του έθνους, η οποία συμπεριλάμβανε στους κόλπους της και σημαντικά πρόσωπα. Κάτι τέτοιο διαδιδόταν σκόπιμα, για να τονώνεται το ηθικό των μελών αφενός και αφετέρου για να γίνεται ευκολότερα ο προσηλυτισμός.

Για να περάσει ένα μέλος από τη βαθμίδα των Συστημένων σε εκείνη των Ιερέων θα έπρεπε να δοκιμαστεί η αφοσίωσή του στην αρχή και το ιδεώδες της ελευθερίας. Κατ' αρχάς γινόταν ένας διάλογος μεταξύ του μέλους και του μυητή. Εκεί, σε αυτόν το διάλογο, ο μυητής αναγνώριζε το βαθμό της φλόγας που υπήρχε μέσα στον αγωνιστή και αν ήταν ικανοποιητική του ανακοίνωνε ότι θα περνούσε στο βαθμό του Ιερέα. Εκεί χώριζαν για να ξανασυναντηθούν την επόμενη μέρα. Ο υποψήφιος έφερνε ένα μικρό κίτρινο κερί που του είχε ζητηθεί από πριν και πήγαιναν σ' ένα ασφαλές σπίτι. Εκεί ο μυητής έπαιρνε ένα εικόνισμα και το έστηνε στο τραπέζι. Μπροστά από το εικόνισμα άναβαν το κερί. Μέσα στην επιβλητική ατμόσφαιρα του μισοσκόταδου ο μυητής τον ρωτούσε με επισημότητα για τελευταία φορά:

«Μήπως δεν στοχάζεσαι τον εαυτόν σου εις αρκετήν δύναμην; Έχεις ακόμη καιρό να παραιτηθείς. Από τον δεσμόν όπου επεμβαίνω μόνoν ο θάνατος θα ημπορεί να σε λυτρώσει! Σε ολίγoν κάθε μεταμέλειά σου θα είναι ασυγχώρητος!»

«Το εστοχάστηκα και στέργω», απαντούσε ο υποψήφιος και τότε συνεχιζόταν η μυητική διαδικασία. Αμέσως μετά ο μυητής έπαιρνε το κερί και το έδινε στον υποψήφιο που το κρατούσε με το αριστερό χέρι, ενώ γονάτιζαν και οι δύο, έκαναν το σταυρό τους και ασπάζονταν την εικόνα. Σε αυτή τη θέση ο μυητής διάβαζε «τον μεγάλο όρκο» και ο μυούμενος τον επαναλάμβανε με κάθε σεβασμό της ιερής εκείνης στιγμής. Μετά τον όρκο ο μυητής ακουμπούσε το δεξί του χέρι στον ώμο του μυούμενου και δήλωνε με κάθε επισημότητα:

«Ενώπιον του αοράτου και πανταχού παρόντος αληθινού Θεού,. του καθ' αυτό δικαίου, του εκδικούντος την παράβασιν και παιδεύοντος την κακίαν, καθιερώνω κατά τους κανόνας της Φιλικής Εταιρείας τον (ονοματεπώνυμο) εκ πατρίδος (τόπος καταγωγής), ετών (ηλικία) και επαγγέλματος (τάδε) και δέχομαι τούτον ιερέα, καθώς εδέχθην τούτον εις την Εταιρείαν των Φιλικών».

Το κερί έσβηνε και φυλασσόταν ευλαβικά, ενώ από εκείνη τη στιγμή ο μυημένος ήταν Ιερέας της Φιλικής. Προκειμένου να διαφυλάσσονται τα στεγανά της «Αόρατης Αρχής», κανείς νεοφώτιστος Ιερέας δεν μπορούσε να επικοινωνήσει απευθείας με αυτήν, παρά μόνο μέσω του μυητή του. Αυτή η Ιεραρχική πυραμιδοειδής δομή ήταν που διαφύλαξε μέχρι τέλους και διατήρησε αλώβητη τη Φιλική.

Έτσι, ο νέος Ιερέας ήταν έτοιμος να ξεκινήσει το έργο της διαφώτισης και της στρατολόγησης νέων μελών, εφόσον έδινε έναν τελικό όρκο, στον οποίο ορκιζόταν ότι πάντοτε θα διακήρυσσε τα ιδεώδη της οργάνωσης.

Η ανώτατη βαθμίδα μύησης στη Φιλική Εταιρεία ήταν οι Ποιμένες, οι οποίοι στρατολογούνταν από τις τάξεις των Ιερέων. Κατά την τελετή μύησής τους οι υποψήφιοι Ποιμένες έφερναν μαζί το κερί της προηγούμενης μύησής τους και για άλλη μια φορά έδιναν μέγα όρκο εμπρός στο εικόνισμα ότι θα τηρούν αυστηρά τα καθήκοντά τους, ότι δε θα δέχονται στις τάξεις τους ανθρώπους χωρίς ιδεώδη και χαρακτήρα αντάξιο της επανάστασης. Δεν πρόκειται, επίσης, για κανένα λόγο να μαρτυρούν το βαθμό τους. Συνέτασσαν και ένα αφιερωτικό γράμμα προς την «Αόρατο Αρχή», στο οποίο γραφόταν σε κώδικα και χαράσσονταν και εδώ σύμβολα. Επίσης, διαφορετικό κώδικα είχε και ένα γράμμα που έφεραν μαζί τους. Τέλος, ας σημειωθεί ότι σε καμιά βαθμίδα δεν υπήρχε δυνατότητα λήψης αποφάσεων, ούτε επιτρεπόταν να συσκέπτονται και να συνεδριάζουν. Υπάκουαν ασυζητητί στις εντολές της ηγεσίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Όρκος Φιλικής Εταιρείας


«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της, μήτε να σταθώ κατ΄ουδένα λόγον ή αφορμή του να καταλάβωσι άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου.
     Ορκίζομαι ότι εις το εξής δεν θέλω έμβει εις καμμίαν εταιρείαν, οποία και αν είναι, μήτε εις κανέναν δεσμόν υποχρεωτικόν. Και μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν αν είχα, και τον πλέον αδιάφορον ως προς την Εταιρείαν, θέλω τον νομίζει ως ουδέν.
     Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της πατρίδος μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.
     Ορκίζομαι να μη μεταχειριστώ ποτέ βίαν δια να αναγνωρισθώ με κανένα συνάδελφον, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλυτέραν επιμέλειαν να μην λανθασθώ κατά τούτο, γενόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος, με κανένα συνάδελφον.
     Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.
     Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.
     Ορκίζομαι να μην ωφελώμαι κατ΄ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρείας, θεωρών αυτά ως ιερό πράγμα και ενέχυρον ανήκον εις όλον το Έθνος μου. Να προφυλάττωμαι παρομοίως και εις τα λαμβανόμενα εσφραγισμένα γράμματα.
     Ορκίζομαι να μην ερωτώ κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, δια να μάθω οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρείαν. Κατά τούτο δε μήτε εγώ να φανερώσω, ή να δώσω αφορμήν εις τούτον να καταλάβη, ποίος με παρεδέχθη. Να αποκρίνομαι μάλιστα άγνοιαν, αν γνωρίζω το σημείον εις το εφοδιαστικόν τινός.
     Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.
     Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς !  Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν  ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Διαβάστε περισσότερα...